Çalışmaya alışkın biri olarak aylardır bebekle evde olmanin iyi yönlerinin farkında olsam da ciddi anlamda bunaldım. Hele 2 gündür delirmenin eşiğindeyim. Gündüzleri kolay uyuyan bi bebekti ama resmen savaşarak uyutuyorum bu ara. Stresim bebeğe de geçiyor ama engel olamıyorum o huysuzlandikca stres yapıyorum… 4 aylikken annem bakmıştı biraz ve yarım gün çalışmak o kadar iyi gelmişti ki. Ama annem kayınvalidem farklı İlde. Uzun süreli gelmeleri zor. Bir iki komsumdan başka kimsem de yok.. bebeğim de 11 aylık olacak… İşe dönmek istemeyi ona haksızlık olarak görüyordum ama bu stresi ona yansıtmak daha büyük haksızlık diye düşünmeye başladım..bakıcı olarak birini arasam nelere dikkat edeceğim, evimde gelip mi bakacak bunu kabul eden kim çıkar , ben bu kadar tahammülsuzlesiyorum başkası nasıl bakacak, bebeğim ne tepki verecek kafamda bir ton soru. Bakıcıyla beraber haftanın belli günlerinde de bir kaç saat oyun ablasından da destek alsam akşamları ve hafta sonlarıni da tamamen ona ayirsam… Ocak ayina kadar çalışırsam 16.00 da çıkıyorum işten sonrasi 17.30… şuan tek bildiğim artık evde olmak istemeyisim… Ve bunlari yazdığım için kendimden nefret ediyorum ama yok yani olmuyor. Benzer durumlardan geçmiş olan var mı
Ek olarak uyku eğitimi de vermedim eğer ise donersem hiç yapamayacağım sanırım bu da var.. :{