Oğlumun ilk anne demesini istemiştim. Ama o baba demeyi seçmişti. Gonca bahçem benim, 6-7 aylıkken bagıldama dönemi başladığında hep babaydı. Sonra mı? İlerleyen dönemlerde yani haftalar haftaları, aylar ayları kovalarken onun için herkes babaydı. Bunu fark eden herkes “baban nerde? Aa baba işe gitmiş. Çağır babanı. Gelsin babası, gel babası gel gel gel” demişti. Gonca bahçem, öyle de güzel söylerdi ki. Biliyorum elbet, bilinçsizce derdi babayı. Baba dedikçe anne derdim. “Oğlum kurban olayım bir kere anne de duyayım” derdim. Çünkü annesiydim. Babanın peşine dede geldi. Bunu fark eden herkes “nerdeymiş dedesi?” Dedi. Herkes onun için dede ve babaydı. Oğlum saçımı koklardı “BABBA!” Derdi. “Anne oğlum” derdim. “Haydi bitanem annne”. Gülerdi. Koynuma basardım. Koklar koklardım. Anne dedirtemezdim hiç. Sonra..sonra.. haftalar haftaları aylar ayları kovalarken. Birden “annn” dediğini duydum. Heyecanım arşa çıktı. Başımda kelebekler uçuştu. “Hadi” dedim. “Hadi” dedi. “Anne de oğlum” dedim. Güldü. Hala herkes baba ve dedeydi. Haftalar haftaları aylar ayları kovalarken bana seslendiğini duydum. “ANNE!” “Annen” dedim “seni verene kurban olsun” şimdi 2 yaşında. Onun için herkes anne. Babada anne, dede de anne. Öyle de güzel söyler ki. Kızgın da olsam, üzgün de olsam kalbimi eritir.