mustafanin-annesi- Ben. Vajinismus olduğumu fark etmem de bir yılımı aldı. Yani bu konuda öyle cahil kalmışım ki. Evlendikten sonra hiç doğru düzgün beraber olamamıştık. Sürekli canım yanıyor, ağlıyorum, kendimi kasıyorum. Eşim de haliyle üstüme gelmek istemiyor o şekilde. Bir olmadı iki olmadı nereye kadar. Kendimi yetersiz beceriksiz hissetmeye başladım. Eşime karşı mahcup hissettim çünkü o alttan aldıkça suçlu gibi hissediyordum. Beni üzmemek için o da zaman vermek istedi. Böyle böyle ayda bir iki kez belki beraber oluyorduk. Onda da ya zorla dişimi sıkar ya da acıdan mahvolurdum, ağlamayla yanmayla son bulurdu. Sonra doktora gittim. Tedaviye başladık, eşim de geldi benimle. Parmak egzersizleri verdi doktor. Benimki psikolojik kökenliydi, fiziksel bir durum yoktu. Derken biraz aştım ama tedaviye devam edemedim pandemiden dolayı. Zaten sonra da bir bebeğimiz oldu. Vajinismus olup da nasıl hamile kalabildim bilmiyorum 😂 sezaryen doğum yaptım. Evleneli 3 sene oldu hala biraz zorlanıyorum. Hal böyle olunca canım hiç istemiyor. Çok kötü bir durum. Bunu gidip biriyle de paylaşamamıştım. Mahvetti beni bir sene.