Merhabalar,
Kızım 3 yaş 10 aylık, marttan beri kreşe gidiyor. Kreşe genelde eşim bırakıyor ben işe erken gittiğim için. Ara ara ağlamaları olurdu ama çok uzatmazdı. Ağustosta kreş değiştirdik eve daha yakın ve saatleri bize daha uygun bir kreşe gitmeye başladı. Orda da oryantasyon sürecini baba ile yaptı. Yine baba götürüp aldı. Çok nadir ben bırakıyordum. Ama son 1-1,5 aydır her sabah kriz oluyor evde. Annem götürsün. Anne anne ağlıyor. Her zaman götürme imkanım da olmuyor. Kapıdan çıkarken arkamdan ağlıyor apartmanda en alt kattayken bile sesi duyuluyor o derece. Normalde de kızım 8 aylıkken çalışmaya başlamıştım. Bakıcımız var evde. Hiç kaçarak evden çıkmadım, hep vedalaşarak ayrıldım. Belki 2-3 sefer uyuyordu bende uyandırmadım ama onun harici hiç beni görmeden evden çıktığım olmadı. Zaten arkamdan da ağlamazdı. Sarılırdı öperdi. Bazen sadece el sallardı. Ama şu son 1 aydır anne gitme, sen götür. Bu sabah da yine zaten ağlayarak uyandı. Benim de evden çıkmama az vardı, tam kapıdayken çişim var sen sil dedi. Hadi git o zmn vakit varken sileyim dedim. Gitmedi. Zaman kazanmak için yapıyor. Sonra sen giydir, sen götür diye kıyamet kopardı eşim de git sen dedi. Evden çıktım, telefonla aradılar. Hala diyor ki çişim var sen sil. İşe geldim 45 dk yol. Hala daha ağlıyormuş, arıyo beni benim çişim var diyor senin silmeni istiyorum diyor. Normal zamanda da kendi siliyor. Öyle yardıma pek ihtiyacı olmuyor ki evde zaten babası var bakıcı bar yardıma ihtiyacı olsa. O kadar zaman tutmuş çişini ya da hiç yoktu bilemiyorum. 50 dk boyunca sürekli ağlamış, onu istiyorum bunu istiyorum. Bir yerden sonra onun da hatları karışıyor. Sakin kalmaya çalışıyoruz ama sabah ayrı akşam ayrı olunca insanın sabr eşiği de düşüyor. İnatlaşmıyorum, ama bazen de olmayacak şey oluyor. Geçen sabah neden bana gece uyurken süt vermedim diye ağlamaya başladı. Kızım dedim bi kere hastaydın ondan verdim, dün gece ihtiyacın yok diye vermedim. Verseydin ben istiyordum diye ağlayıp bağırıyor. Şimdi vereyim gece isteyeceğini bilmiyordum diyorum yok, bu gece vereyim diyorum yok. Ya çocuk sürekli herşeye bir inat, isyan halinde. Be böyle bazı zamanlarda gerçekten görmek istemiyorum, insan çocuğundan nefret edecek duruma geliyor(burda kimse beni yargılamasın, ben de insanım ve bu anlık bir duygu)Artık ne yapacağımı şaşırdım. Daha önce de böyle tepkileri oluyordu ama en azından daha düşük dozdaydı. O zmanlar da bir psikoloğa sonra psikiyatriye gittik, çok da gelmenize gerek yok dediler. Şimdi de oyun terapisine başladık.
Bu arada 14 aylık da küçük kızım var. İnanın büyüğün yanında küçüğü çok aaz kucağıma alırım, emzirme zaten sabah akşam. Sabahları büyükle uğraşmaktan küçüğü göremiyorum bile. Akşamda erken yatıyor. 2 saat görüyorum/ görmüyorum uyuyor. Birlikteyken de genelde ikisiyle beraber oyun kurmaya çalışıyorum. Büyük de aslında kardeşini seviyor, tabii bazen istemli/istemsiz küçük çarpmalar ittirmelet oluyor ama genelde koruyor kardeşini. Kıskanıyordur mutlaka ona bir şey demiyorum, haklıdır da ama bu kadar tepkisel olması sadece kardeş kıskançlığı mı bilemiyorum. Çok yoruldum artık gerçekten. Uzun oldu biraz kusura bakmayın. Sanırım biraz da içimi dökmek istedim.