Arkadaşlar ben mi abartiyorim bebeğim gece gündüz uyumaz hale geldi yardımcım yok ve sinirlerim yıprandı uykusuzluktan geceleri sürekli kalkınca bağırıyorum yeter bıktım sus artık diye kızıp bağırıyorum ağlıyorum karşısında bana bakiyo masum masum yapmicam diyorum ama yine sinirleniyorum tiroid hastasıyım zaten sinirli biriydim hormonlardan dolayı tahammul seviyem iyice düştü masum küçücük günahsız meleğe sürekli kızar hale geldim sonra uyuduğunda pismanliktan ağlıyorum sarılıyorum gülüyoruz birlikte bir arkadas yazmıştı bana drametize etmeyin çok diye haklı gelmeye başladı benmi abartiyorim bu duygu karmasasini bebeğine kızmayan anne varmı gerçekten çok merak ediyorum gönül isterki hep sevgiyle sabırla büyütmek ama bazen imkansız olabiliyor ve pismanliktan sabaha kadar agladigim oluyor biri beni aydınlatsın