2 aylık bakıcı serüvenimiz son buldu. Ne yaparsak yapalım bebeğim bakıcı(ların) elinden yemek yememeyi düstur edindiği için pes ettim ve izne ayrılmaya karar verdim. Resmen protesto etti, ağladı, bas bas bağırdı, çeneyi kitledi açmadı 😀 etrafımdaki herkes alışır kararlı ol dese de bebem benden daha kararlı çıktı ve ana yüreğim dayanamadı. Gelsin izin, gelsin ev hanımlığı, gelsin evde bebesine bakma keyfisi 😀😀😀❤️ Ama ne yalan söyleyeyim, böyle içim çok rahatladı. Bebeğimi büyütmenin verdiği huzuru başka hiçbir şey vermiyor. Aklım kalbim ruhum evde kalıyordu. Çalışanlar için gerçekten çok zor bir süreçmiş bakıcı süreci.