Merhaba arkadaşlar. Normal hayatımda çok gergin ve sinirli bir insanım . Bebeğim doğduğundan beri kendimi törpülemeye çalışıyorum. Yaşına kadar bağırmadım kızmadım hep sabrettim ve çok zor bir bebekliği vardı. Yaşından sonra bazı öfke patlamalarım oldu saniyelik bağırma sonra sonsuz pişmanlık yaşıyorum. Yine de çok nadir oluyor ama hiç olmasın istiyorum. Ama bir yandan erkek çocuğu tamam bağırma etme ama dinlemiyor basıl zaptedeceğim bilmiyorum. Her geçen gün daha da atraksiyonlar geliyor hayatımıza. Hep tehlikeli şeyler. Sabrediyorum sabrediyorum bir yerde patlıyorum ve bağırdığımda yapmıyor. Bunun doğru olduğunu söylemiyorum ama gerçekten bazı anlar çok güç oluyor. Sakin bir yapım olsaydı çok daha iyi bir anne olabilirdim ama bu Sinirimle bile iyi dayanıyorum. Ama kendimi hep suçluyorum. Gelin görün akrabalar bile bağır arada çok rahat bırakıyorsun falan diyorlar. Rahat bırakmaktan kasıtları keşfetme arzusuyla karıştırmasına çok müdahale etmemem. Ve bazen bağıran akrabam oluyor oğluma inanılmaz sinirleniyorum ben kendim bağırmamak için mücadele ederken. Sizler nasıl yol izliyorsunuz tehlikeli şeylerde? Ve mesela alt değiştirme beni en çok geren geçen gün kakasını temizlerken bağırdım durmuyor ger yer batıyor durmadan ağlıyor temizlerken.