eşim de ben de aynı memleketteniz. memleketimizde yaşıyoruz ikimizin de işi ve ailesi burda. ama ben resmen memlekette gurbeti yaşıyorum. çalışıyorum. annem ve kız kardeşim bana zerre yardım etmiyor. bi işim olduğunda anneme bıraksam hemen çocuğu geri ne zaman alacağız diye dört gözle bakıyor. bişey demese de insan hissediyor. annemin hiç bir engeli eline ayağına dolaşanı olmamasına rağmen bir kere gelip yardım edeyim veya bize bırak ben bakarım demiyor. çocuğum yerinde durmuyor biraz yaramaz farkındayım ama ne yapabilirim. kreşe gönderdim iki haftadır hasta. kayınvalidem desen yaşlı bakacağı kadar baktı zaten 1 yıl. boğuldum artık iyice. kimseden kimseye fayda yok onu anladım.