tiredmom_ canım ben de senin gibiydim hatta şu anda da değişen tek şey bebeğimin biraz daha büyümüş olması sayesinde biraz da olsa tecrübelenerek daha az sıkıntı yaşamam. Normal doğum yapmama rağmen fiziki olarak zaten kötüyken bir de acemiliğim vardı. Eşim de ben de daha önce çocuk bakmamışız hele ki ben tek çocuğum ailem kalabalık değil ve daha önce bir çocuğu kucağıma bile almış değildim. Kızım normal kilosunda doğdu ama o kadar küçük geliyordu ki başını nasıl tutucam bir yandan dikişler var oturup kalkarken çok zorlanıyorum, kucağıma almak sonra yatağına yatırmak dahi zordu benim için, eşim daha çok kucağına alıyordu ve emzirme için bana veriyordu kızımı. İlk günler sarılık oldu sonra anne sütünün yetmediğini 2 gün çığlık çığlığa ağlaması sonrası dr gidince öğrendik, ikimizde çocuğun açlıktan ağladığını bilemedik emiyordu herhalde doyuyordur diye düşünüyorduk sebepsiz ağlıyor veya gazı çıkmıyor sanıyorduk. Annem yakın oturuyor bize ama engelli babama baktığı için günde en fazla 4-5 saat bizimle kalıp yemek falan yapıyordu. Annem çalıştığı için bana babanem bakmış küçükken ve annemin de çocuk bakma konusunda çok bilgili olduğunu söyleyemem mesela o zamanlar ağladığında biz zor susturuyorduk çok uğraşıyorduk annem de öyleydi yani çocuk bakımı konusunda yine eşimle tektik. Çocuğumdan resmen korkar olmuştum uyanırsa ağlarsa ne yapıcaz ya susmazsa ya ağlamaktan kötü bir şey olursa diye. Daha sonra gaz sancıları başladı yine tecrübesizlik ne gazını çıkartabiliyoruz ne sakinleştirebiliyoruz, her gece sürekli ağlıyor hiç durmuyordu. Uykusuzluktan bir gece öyle dalmışım ki eşim uyandırdı çocuk çığlık çığlığa ağlıyor nasıl duymuyorsun diye. Daha sonra mama takviyesi yaptığımız için meme reddi yaptı sütüm çok azaldı hala öyle ve sağarak veriyorum emmiyor. Şu anda 2 ay 17 günlük, bir düzen oluşturduk sanırım ama yine bazen şaşıyor bu düzen