Bugün 15 günlük olan bebeğimi 13.gününde pusetinden beton zemine düşürdüm. 27 yaşındayım ilk bebeğim doğduğu günden beri tek başıma bakıyorum ilk günler ona bir şey olacak diye hiç uyumadan baktım. O uyurken bile bekledim başında. Herkesten sakındım, kimselerle paylaşmak istemedim ve çok basit bir hata yapıp yere düşürdüm çocuğumu.
Hastane de beyin cerrahi baktı, radyolog kafa ultrasonu çekti her şey yolunda gözüküyordu. Ilk 6 saat yarim saatte bir uyandırıp şuur kontrolü yaptım. 24 saat boyunca da 2 saatte bir kaldır dedi doktor düzenimiz o şekildeydi zaten öyle yaptım. Öyle kötü düştü ki yerden gelen ses kulağımdan gitmiyor, allah korudu oğlumu ama ben kendimi suçlamaktan ve o ani sürekli yaşamaktan çok yoruldum. Gözümü kapadığımda bebeğimi yerde görüyorum. Sütüm zorla gelmişti zaten 2 gündür azaldı. Çok korkuyorum ya bir şey olduysa ve anlamıyorsak diye. Kimseye de anlatamıyorum herkes bebek düşer diyip duruyor beni rahatlatmak için. Kalbim o kadar kırık ki kendime hakaret edip duruyorum, bu travmayı nasıl atlaticam bilemiyorum. Sanki artık beni sevmiyormuş gibi hissediyorum. Perişanım anlayacağınız… içimi rahatlatmak değil bu histen kurtulup oğluma odaklanmak istiyorum sadece. Ama şuan pusetine bakamıyorum bile. Eve girip çıkarken düşürdüğüm yerden geçerken ölecek gibi hissediyorum. Ciddi anlamda kendimi boğmak istiyorum her aklıma geldiğinde… keşke diyorum rüya olsa..