Kbrgnca bebeğimin babaannesi ben torunuma bakarım dedi. Ben hiç anlaşamadığım için hayır dedim kestirip attım. Çünkü tam bir toksik anne. Neyse Bakıcı buldum aynı sizin gibi aracı oldu biri. İlk hafta vicdan azabından öldüm. Kadın bebeğimi çözene alışana kadar yıprandım çok. (Bebeğime aşırı bağımlıyım herkes öyledir ama şöyle ki anneme bırakınca bile 1 saate hemen eve dönerdim) her akşam dedim ki kayınvalideyi arym gelsin en aZından babaannesi bildiğim biri yabancıya bırakamıyorum çok acı çekiyorum. Sonra bakıcımız bebeğime alıştı. Huyunu, tavrını ne sever sevmez 2 haftada oturdu. Şuan düşünüyorum kendimi geçtim babaannesinden daha güzel bakıyor. Kayınvalidem tembel bi kadın. Ne dışarı çıkarıp gezdirir, ne yemeğini yapar. Bakıcı ablamız mis gibi yemeğini pişiriyor, her gün dışarı çıkarıyor. Eve geliyorum bebeğin bütün ihtiyaçları giderilmiş bol bol sarılıp mutlu mutlu uyuyoruz. Kayınvalidem olsaydı hem işim artacak bizimle yaşaması da bonus olacaktı. Empati yaparak anlatmak istedim 🌺