Kızım 4 yaşına girmek üzere(2 ay var), kreşe gidiyor yarım gün.
Ben çalışmıyorum, kızım doğduğunda başka şehirde yaşıyorduk 1 yaşına kadar çocuk ben ve babası dışında kimseyi görmedi, 1 yaşındayken ailemin bulunduğu yere taşındım, zil çalsa yaprak gibi titrerdi korkudan, anneme ablama yani en çok görüştüğümüz kişilere bile alışamadı hoş alışsa da ben hiç bırakmadım, kızım 3 yaşına girene kadar 5 dk bile ayrılmışlığımız olmadı, eşimi soracak olursanız eşim ayın 15/20 gününü şehir dışında geçiriyor şube geziyor, istanbulda olduğunda da genellikle 8 gibi falan geliyor eve yemek yiyip kızımı yatırmaya geçiyorum, eşim şehir dışındayken kızımla birlikte de yattığımız oluyordu bu benim de rahatıma geliyordu açıkçası gece çunku hala çok kalkıyor.
Neyse uzattım ama genel bir bilgi vermek istedim, kızım şuan diğer odaya bile bensiz gitmek istemiyor annemsiz yapamam, sensiz uyuyamam, okula girerim ama sen de gireceksin yanımdaki sandalyeyi sana ayırdım ben, bahçede tek dolaşamam sende gel, yani benden 5 adım uzağa gidemiyor. Kızımla çok ilgili bir anne olmaya çalıştım o benim hem kızım hem arkadaşım her şeyim evdeki sesim soluğum ama abarttım sanırım bu durumu, özgüveni problemi mi yaşıyoruz bağımlılık psikolojisi mi bu ? Okulun rehber öğretmeninden yardım istedim Cuma’ya randevu verdi. Ne yapılabilir ne yapmalıyım sizce nasıl davranılmalı