O kadar zor ki… Evliyim ama yalnızım. Çocuğumuz var ama tek ebeveyni benim. Sabah tek kahvaltı yaparım akşam tek yemeğimi yerim kahvemi tek içerim oğlumun herşeyiyle ben ilgilenirim. Bu hayatı oğlumla yaşarım. Madem böyle olacaktı ben niye evlendim ki. O soruya evet demeden önce keşke şuan ki hayatım gözümün önünden film şeridi gibi geçseydi asla evet demezdim. Belkide derdim ama sadece oğlum için. Çünkü o benim tek dayanağım herşeyim… O olmasa yalan değil gerçekten yaşayamam. Çok mutsuzum. Kendime hep söz veriyorum bir erkek annesi olarak oğlumu öyle yetiştirmek istiyorum ki hiç bir annenin Gül gibi büyüttüğü kızının başını yakmasın. Kız içerde sessiz sessiz ağlarken o koltuğun bi köşesinde horul horul uyumasın. Lütfen erkek anneleri sizde oğlunuzu böyle yetiştirmeye çalışın en azından benim gibi diğerleri gibi başka bir kızında hayatı yanmasın…