RedFlower_ tam da aynı durumdayım, kızım 2 yaşında bunca zamandır değil sesimi yükseltmek ters bir bakış bile olmadı ama bu aralar dengemi kaybediyorum resmen. Uykusu problem yemesi problem her şey bana bakıyor, ve bugün şunu bir kez daha anlayıp vicdanımı sızlattım resmen kafasıyla beni ittiriyordu iş yapıyorum diye bırak beni al diyordu, o an içime bir sinir doğdu bi an düşündüm hamileyken bu kafasıyla karnımı ittirdiğnde ne kadar mutlu oluyordum şimdi ne değişti diye, mesela burnumu çizdi sonrasında bebekken yaptığında ne kadar mutlu oluyordum ne değişti diye. Beni genel olarak kimsenin anlayamaması, yorgunluk rutin şeyler yorduğu için sesi çıkmayan günahsız yavrumdan hıncımı çıkartıyorum bu resmen beni öldürüyor ama engel de olamıyorum. Bilemiyorum ben hiç yapmam dedğim şeyleri yapıyorum ki kızım 5 sene sonra oldu onun için o kadar çok çabaladım ki, bu yaptıklarımın hiçbirisini hak etmiyor…
Öyle bende dolmuşum ya. 🥲