Hanımlar Selam
3,5 yaşında bir oğlum var kendi halinde sakın ılımlı bir çocuk yaşın vermiş olduğu bir öfke huysuzluk vs var bir kaç aydır artık bakım vermekte zorlanıyorum pandemi dahil her anı ile ben ilgileniyorum eşim evde olduğu sürece gayet destekci ama yetmiyor orta halli bir aileyiz 8000 küsur maaş alıyor eşim aylık 3000 TL’lik bir kredi ödememiz var arabadan dolayı , bende hayli yıprandım sosyalleşme ye okula arkadaş ortamına ihtiyacı olduğunun farkındayız 2 aydır bu konuda istişare yapıyoruz eşimle malum maddiyat zorladığı için pek cesaret edemedik evimiz de şükürler olsun kira değil ama malesef geçim sıkıntısı yaşıyoruz her ay benzin fatura hastane masrafı vs derken bugün eşime kreşe yazdiralim başka bir şekilde yol alamayacağımizi eskisi kadar verimli yaklaşamiyorum çocuğuma bagirmamaj için capaliyorum çok emek verdim kırmadan üzmeden mutlu büyütmek için .
Köşede biraz birikimimiz var en kotu onunla yol alalaim yılbaşı zaten zam olacak inşallah.
Kendini eşime karşı mahcup hissediyorum o seneye vermemizi doğru buldu zaten seneye devlet anaokuluna vermeyi düşünüyorum.
Şimdilik eve yakın bir okula verdik.
Asıl durum şu onu yani eşimi strese soktuğumu düşünüyorum bu konuda baskılanmadim ama gerçekten 3,5 yıldır tek başıma çevremde desteğim olmadan kendim baktım çabaladım evladımi mutlu büyütmek için.
Sanırım tükendim artık .
Psikolojik olarak aşırı zorlanıyorum bakım vermekte kahvaltı yapamıyorum 12 de uyudugunda ancak
Gün içinde su içmeyi bile unutuyorum sürekli onunla oyun oynuyorum parka gidiyoruz vs ev işi rutin halim kalmıyor afedersiniz kadın olarak hissetmiyorum bile uzun bir zamandır aynaya bakmak dahi ama çocuğumu suçlamıyorum çünkü eşimin işi yoğun gez geliyor hayli yemek yiyip uyuyor çoğu akşam yorgunluktan .
En kotu bende çalışırım dedi 7 yıllık bir iş geçmişim var zaten .
İçim de bir kıpırtı var tereddüt te kaldım maddi durumdan dolayı altından kalkamaz isek.
Her şey Allah’tan tabi rızık bereketi vs
Kafam çok karıştı içimi dökmek istedim size hakkınızı helal edin.