Miraay bu bende de var. Kızım 3 aylıkken bı anda gece gördüğüm rüyayla başladı, sabaha kadar uyuyamiyordum. Şimdi kesildi nefesim, aha kesiliyor, ölüyorum şuan diyordum. Sabah ezanı okununca kalkıp namaz kılıyordum. Bı ara namaz kılarken, ölecem sanırım bu yüzden Allah uyandırdı beni diye düşünüyordum. Her an ölümü bekliyordum. Akşam olup hava kararmaya başlayınca oluyordu bu hep. Evde duramiyordum helede yalnız, eşimle gidiyordum dışarıya araba yıkamaya. Psikiyatri ye gittim ilaç vermedi emzirdigim için. Namaza devam ettim şuan daha rahatım. Namazda buldum huzuru. Ölüm korkusu sardı beni toprağın altına girmek azap çekmek. Bilmediğim bir duygunun korkusu..! 2 kızım var babaları ayri, ben ölünce kardeşler ayrılacak diye korkuyordum. Çok zor bı durum. Eşime anlatamadim kimseye bahsedemedim bu korkumu. Neyin var dediğinde hiç diyordum. Ruh gibi yaşıyordum resmen. Çok zor bı durum her an olecekmisim gibi yaşamak ölümü beklemek , artık yılları sayar oldum. Zamanın nasıl hızlı geçtiğini neden varız neden yok oluyoruz bir sürü soru beyninde. Allah hepimizin yardımcısı olsun.