Bu da benim hikayem; herkesinkini okurken sonunda sıra bende…
37+2 de kontrole gittiğimde bebeğimin başının hala yukarda olduğunu öğrenmiştim. Normal doğum artık mümkün olmadığı kesinleşmişti. Sezaryen için plan yaparken kurban bayramı tatili de araya girmeden yapabileceğini söyledi doktorum. Aslında biraz daha bekleyebilirdim ama bu sefer de nst de çıkan sancılarım engel oldu beklememe. Doktorum bana “istersen bekle ama bi kaç gün içinde sancıyla hastaneye geliceksin ve nöbetçi bi doktor seni acil sezaryene alacak ve ben olamayacağım” dedi. Bende baştan beri bizi izleyen doktorumla ameliyat olmak istedim. Aynı gün işlemleri başlattım bi an önce kucağıma almak istiyordum yavrumu. Bi gece önce yarın doğuracağım içime doğmuştu ve sabaha kadar uyumamıştım o gece. Hemen 2 saat içinde ameliyat masasına yattım ve herşey o ana kadar çok güzeldi. Ta ki panik yapıp korkudan ağlamaya başlayıp beni kesmeyin diyene kadar. İlk defa böyle bişey deneyimliyordum. Lokal anesteziyle uyuşturup 15 dk içinde ağlama sesini duydum yavrumun ve yanağıma verdiler o an bitti herşey sonra giydirirlerken izledim ve doktora benim başım dönüyor dedim meğersem beni bayıltmışlar 😂 çenemden bıktılar heralde panik atakla çok konuştuğumdan 😄 sonra odaya çıktık ve serüvenim başladı. Kaçarak evlendiğim için ne annem ne bacılarım yanımda olamadılar. Size tavsiyem asla ve asla kendinizi evhama sokmayın anın tadını çıkarın. Birdahaki aklım olsa yeniden yaşama fırsatım olsa kahkalarla girerdim o ameliyata ve bıdığımı panikle karşılamazdım☺️🤲 Allah herkese sağlıklı bebeler versin inşallah💕