Bebeğim 7 aylık. 15- 20 dakika mama sandalyesinde ıhlamadan ağlamadan dursa bayram ediyorum. O ara da toplamaktan yıldığim ev islerine, yemeğe vs bakıyorum neyse. Bebeğim de neredeyse 4. Ayından beri emmiyor doğru düzgün. Sagarak, yetmediğinde mecbur mama desteği ile geldik bugünlere. Bazen sagmaya vakit bulamıyorum mama veriyorum tamamen. Bu duruma ayrı bir sinirleniyorum, üzülüyorum. işten akşam 6 da geliyor eşim beni darmaduman şekilde görünce yine karşılıklı sinirleniyoruz birbirimize. Açıkçası ona bir iş vermektense tüm işi kendim yapmak daha kolay geliyor, mutfağı topla desem toplanmamis halı daha iyi olur. Bebeğe bak şu işleri halledeyim diyorum muhakkak kendine o ara bir şey çıkarır Max 20 dakika bakar sağolsun , arada lütfederse gezdirir getirir falan. Ama bakımı tamamen bende tüm gün . Ben burda debelenirken ben demeden alıp da bakmaz, bir soluk aldirmaz. Çok çileden çıkınca alır götürür başka odaya neyse ama ben o ara tükenmiş olurum. Bebek 4 aylıkken yarım gün çalışıyordum ve annemle bakıyorduk inanılmaz mutluydum, 15 gündür tek bakıyorum sayılır ( bir kaç sabah uyuyayım diye eşimin 1-2 saat bakmasi hariç) bu ara atakti disti hastalikti derken gece uykusu da bölündü, yine uyuttugumda kendime vakit kalıyordu. Velhasıl her şey bu şekilde ve mental sağlığım elden gidiyorken bir de eşimin nutuklarini dinliyorum, eski hayatımi çok özlüyorum. Ne yapacağım ben böyle..