Nazarım değmesin. Çünkü en başta benimki değiyor 😅 Arkadaşlar önceden postlarda bu konuyu çok konuştuk belki hatırlayan olur. Bizim bakıcımız yan komşumuz, evime gelmiyor, bebeğim onun evine gidiyor. Bu konuyu çok kafama takıyordum içten içe kabullenmek aylar sürdü. (Eve gelecek tecrübeli kimse bulamadım) Neyse. Bugün 3.günümüz. Güzel başladık. Şimdilik 8-12 arası duruyor. 30 kasımdan yani 1 yaşından sonra da tam gün kalacak. Eylülde okullar açılıyor ve ben işe başlayacağım bu sebeple erkenden başlama kararı aldık alışması için. Aklımda hep bir köşede ya ağlarsa ya yapamazsak düşüncesi vardı. B planımız bile vardı eğer alışamazsa tekrar ücretsiz izne ayrılacaktım. İlk bir hafta full yanında dururum sandım ama hiç gerek kalmadı. Oğlum komşumu da kızlarını da (2 tane ortaokul çağında) seviyor ve onlarla oynuyor. Ağlayan bir kişi var o da benim 😅 Bırakıyorum, görüşürüz annecim seni çok seviyorum seni tekrar almaya geleceğim diyorum bay bay yapıp ayrılıyoruz. Eve geliyorum o sessizlik alıştığımız o bebek sesi olmayınca şöyle bi içim burkuluyor ama o alışıyor ben de alışacağım inşallah 🥹 Eylül gelmeden bakıcıya bırakacak olan tüm annelere motivasyon postu olsun inşallah herkesin bebesi güvenilir ellerde olur hep, Allahım korusun yavrularımızı.