Buradayım. Zaman zaman hala ağlasam da buyuk ölçüde onun mizacına alıştım. Kızım 13 aylık. Birlikte anneanne, babaanne ve birkac samimi dostumuz dışında hiçbir yere gidemiyoruz. Arabada, bebek arabasinda, mama sandalyesinde, kalabalikta kati suretle durmuyor. Alıştırsaydınız diyenler olacaktir lakin çeken bilir, kendi kendini asla sakinlestiren bir bebek degil daha da hırçınlaşıp kan ter içinde kaliyor ana yüreği de dayanmıyor. Esimle kahve icmeye gidecegiz mesela, 1 saatliğine birakiriz ya anneme ya da annesine. Ben baska türlü asla çözüm bulamadım. Çünkü cocuk durmuyor. Evde de oyle. Hala lohusa gibi çok isimi yapamam cunku surekli ilgi ister, aglar, bacağıma yapışır. Bazen çok üzülüyorum ama diyorum sonradan büyüyecek ve geçecek... bu arada uyku konusuna hic deginmiyorum zira bir senedir gece gündüz karmakarışık yasiyoruz. Ne uyku rutini ne baska bir sey hicbiri islemedi kızıma :))