Ezoli35 inşallah geçicidir. Oğlum tam bir yaşında. Küçüklükten beri huysuz mızmız. Sürekli ağlar. İlk banyosundan beri çığlık kıyamet. Giydirirken öyle, bez değiştirirken öyle. Asla yatmaz. Bebek arabasına binmez. Gerçekten yoruldum artık. Büyür düzelir diyordum gittikçe arttı huysuzluğu. Üzülüyorum gerçekten. Çünkü bir gün olsun şöyle huzurla sevemedim günü geçiremedim. Hep ağlamasını nasıl bitiririm diye uğraştım. Dışarı çıkınca da her defasında bir daha çıkmam diye söz verdim kendime.