1Dost Ben bu hastalıkla 4 sene önce tanıştım.Babamın ölümünde hiç ağlamadım içime attım. Sonradan çıktı acısı. Öyle iğrenç ve lanet birşey ki.. Atak gelip gittiğinde bir süre gelmiyor geçti sanıyorsun. Ama kapının ardında bekliyor ne yazık ki. En mutlu anında bile hiç tahmin etmediğin şekilde yakalıyor.ve en kötüsü de, her atakta kalp krizi geçirip öleceğini sanıyorsun ama öyle olmuyor. Atak geçtikten sonra Bi halsizlik ve ölüm korkusu başlıyor. Ben çok ihmal ettim. Gitmedim doktora. Halen yaşıyorum ve peşinsıra anksiyete de eklendi. Sürekli bana bişey olursa çocuklar ne olacak korkusu var. ve çocuklarla evde tek olduğum sırada atak geldiğinde öleceğim sanıyorum. Komşularımı arıyorum gelyorlar. Benimki 150 ve üstü kalp çarpıntısı, nefes darlığı buz gibi terliyorum. Yerimde duramıyorum.