Kızlar bebeğim doğduğundan beri sürekli acı çekip ağlıyor. Gazı var ağlıyor , 1 hafta hastanede yattık sürekli tahliller için kan aldılar , damaryolu tıkandı değiştiler , işitme testi yaptılar , ultrasonlar vs sürekli ağladı. Bi ara durduk şimdi sünnet oldu tekrar başladı ağlamaya. Ben dayanamıyorum bir sn ağlamasına dayanamıyorum. Çektiği acıları gördükçe kahroluyorum. Ve gittikçe daha çok üstüne titrer oldum. Acı çekebileceği bütün herşeyi düşünüp önceden engellemeye çalışıyorum. Ve bu galiba abartı boyuta ulaşmış durumda eşim ve annem çok şikayet ediyorlar. Geçenlerde uçakla seyahat etmemiz gerekti mesela uçağın düşmesi durumunda bebeğimin acı çekmesi gözlerimin içine bakacağı anı düşündüm dayanılmaz şeyler düşündüm uçağın yanacağını vs eşimden anestezik ilaç yanına almasını söyledim öyle bir durumda acısız ölelim hepimiz diye . Yada balkonda uzanıyoruz klimanın motoru üstümüzde mesela motorun bebeğin üstüne düşmesini falan düşünüp hemen bebeği kaldırdım balkondan. Deprem olursa naparım 24 katlı apartman ve ben 1. Kattayım bina çökerse üstümüze bebeğim acı çekerse ne yaparım diye. Hep böyle şeyler düşünüyorum. Kendimi korkutuyorum bazen düşünürken ağlıyorum. Geceleri vücudunda flaşla böcek arıyorum sivri sinek arıyorum. Yani bu durumu ben mi böyle geçiriyorum yoksa normal mi? Psikolojik destek almalı mıyım bilmiyorum. Bazen çok rahatsız oluyorum düşüncelerimden içimden sesli bir şekilde başka birşeyler tekrarlıyorum aklıma gelmesin diye bebeğimi kaybetmekten çok korkuyorum. Sürekli kötü olan şeyler geliyor aklıma , kötüyü çağırmaktanda çok korkuyorum ama durduramıyorum kendimi.