Birbebekkkbircicek
Vallahi takmadığım yok diyebilirim. Örneğin bir yerim ağrısa ya da bir yerimde bir şey çıksa günlerce takar, en kötüsünü düşünür doktor doktor gezerim.
Elim kesilse ve o açık yara bir yere değse acaba aids kapar mıyım, kötü bir mikrop kapıp elim kangren olup elimi keserler mi falan..
Bir defasında afedersin bağırsaklarımla ilgili problem yaşıyordum ve acaba kolon kanseri mi oldum diye günlerce kafaya taktım sonra doktora gittim muayene falan derken doktor bir sorun yok dedi, bağırsakları rahatlatıcı ilaç verdi ama ben hala taktığım için düzelemiyordum. Sonra başka doktora gittim, kolonoskopi istedim zar zor başından atmak için kolonoskopi verdi, onda da bir şey çıkmadı. Ben hala ikna olmuyordum bu sefer midem ağrımaya başladı ve kesin midemde bir şey var dedim ve endoskopi istedim, onu da çekildim bir şey çıkmadı. Sonra o bitti baş ağrılarım başladı bu sefer beyin emarları falan.. Şükürler olsun onda da bir şey çıkmadı.
Mesela sivrisinek ısırsa fil hastalığına yakalanır mıyım diye günlerce düşünürüm. 2 defa ameliyat oldum o ameliyattan sonraki sürecim kabus gibiydi, kesin bir hastalık kaptım benim ameliyat ağrılarım neden düzelmiyor diye sinir krizleri geçirdim. Bunlar gibi bir çok şey..
Gelelim hamilelik ve çocuk olduktan sonraki sürece.. Bu özelliğim nirvanaya ulaştı ve bununla yaşamaya alıştım sanırım.
Hamileliğim ve doğumum covidin en azgın olduğu dönemlere denk geldi. Kimseyle görüşmedim, burnumu dışarı çıkarmadım. Bebeğim doğdu annemler ve kayınvalidemler dahil 1,5 hatta 2 yıl kimse göremedi. Ne gittim, ne gelmelerini kabul ettim. Hala da kimseye yaklaştırmamaya çalışıyorum.
Hamileyken bebek oynamıyor diye haftada bir gece yarısı hastaneye gitmelerimi saymıyorum bile..
Daha anlatmamı ister misin 😁