Sym68 O çocuğun doğuştan getirdiği karakteriyle de alakalı biraz sanki. Biz abimle dediğin gibi çocuklardık ama 😄 Annem gaywt normal yetişrirdi bizi. Ama evin içinde hep söz sahibiydik. Yani babamla annem eve bişey alınıcaksa küçücüktük bize sorarlardı. Herşeyimiz saatliydi ama. Yatma zamanımız 9du, akşam yemeği 18.30da sofradaydık, her sabah 10da kahvaltıdaydık mesela. Babamın gelmesine 15 dk. Kala sokaktan içeri çağırılırdık. Gelmek istemezsek annem kararında bi kalaylardı. Korkardık o zaman 😄 Düzenli bir hayatımız oldu hep kendimizi idame ettirebilmeyi çok güzel öğrettiler babamla. Yatağımızı toplar kahvaltıya öylr inerdik hala daha alışkanlığımızdır. Hiç annemizin odasını, eşyaları kurcalayalım,dağıtalım yoktu. Ev hep topluydu çünkü annem hep odamızda oynatmış sonrasında da bunu belletmiş. Eğer salonda oynucaksak sınırlı oyuncal getirir öyle oynardık. Oyuncakları bize toplatırdı birlikte o da alışkanlık olmuştu her oyun sonu odamız toplanırdı. Ama annemle çok eğlenirdim oyunlar oynardık falan. Ne bileyim. Yok kavramını biliyorduk paramız yok şuan dedi mi bitti hayatta hatırlmama bişey istediğimizi. Ama dediğim gibi hep açıklayarak konuşarak ilerlediler bizimle. Aile içi iletişimimiz kuvvetliydi. Yasak koyduklarını bilmem. Bu yüzden yalan söyleyen çocuklar olmadık hiç. Direk açıklardık kızcaklarını bilsek dahi. Arada kızma, bağırma tabiki var. O da kontrolü sağlamak amacıyla. Valla kendim gibi çocul yetiştirevilirim inşallah ya 😄😄😄