2 yaş sendromunu çok duyuyorum da bu 1 yaş bebeklerinde de durum sizlerde de bizim gibi mi acaba? Psikolojim berbat midem ağrıyor bugün artık stresten. Kucak hastası bir bebeğim var bana yemek bulaşık hiçbir şey yaptırmıyor. Sabah kahvaltısını bike binbir zahmetle hazırlıyorum. Kucağımdan indiği an kıyameti koparıyor. Oyuncaklarla ilgilenme süresi çok çok az. Hep bir ağlama modu. Hiçbir şekilde memnun edemiyorum. Bugün sebepsiz yere öylesine ağlıyor ki attık dayanamadım bende onunla ağladım. Dışarı çıkmayı çok seviyor ama apartmanda asansör yok bebek arabası çok ağır ve dışarı çıktığımızda bebek arabasında durmak istemiyor hiç hep ağlıyor arabasında. Yürümek istiyor ee yürüteyim diyorum hep yerden ağzına bir şeyleri atmak istiyor izmarit, taş ne bulursa bu sefer kucağıma alayım diyorum yine kıyamet eşimle akşam çıkarıyoruz iki kişi zor zapt ediyoruz. Yahu büyüdükçe kolaylaşır diyenlerdendim ama şu sıralar gerçekten yaşlandım sanki o kadar zorluyor beni.