Ben 65 le hamile kaldım. Zaten balık etliydim yani. Doğuma 80 le girdim eve geldiğimde 70 dim. Sonra iştahım bir açıldı pir açıldı kendimden korktum resmen. Yemek yedikten sonra sofrayı toplarken bile ağzıma bişeyler atıyodum. Tabakta kalanları yiyordum sonra gidip çayın yanında tatlılar çikolatalar çekirdekler onları da yiyordum. Kızım 2 aylık oldu doktora bi gittim süt alerjisi teşhisi kondu kızıma. 10 gün birşey yiyemedim çünkü herşeyin içinde ya süt var, ya tereyağ. En basiti peyniraltı suyu falan. Çoğu gün ağladım açlıktan çünkü ne yiyeceğimi bilemedim. Sadece zeytin havuç salatalıkla geçti günlerim. Çok su içtim ki sütüm de kesilmesin diye. Çok uzattım. Aç da olsam tek frenlediğim şey şu oldu. ‘Tadını biliyorsun’ çikolata mesela. Dedim ki tadını biliyorsun. Sen bunu yemediğinde üretimi durmadı bu çikolata hep var var olacak. İlerde yiceksin zaten. Kendimi böyle böyle frenledim. Şu an 66 kiloyum. Hem bebeğimin sağlığı için hem de kendim için nefsimi körelttim. Belki yardımcı olmuştur size de. Yemekler sizden güçlü değil. Duygusal açlık bunlar. Ayrıca tatlı daha çok acıktırıyor inanın.