2 bucuk yaşında. Bilen bilir. Yanımızda saatli bombayla geziyoruz. Bir de bu yıl otele tatile gelme gibi bi hata yapmışız. Hani ne derler gitmek için gün saydım hatta saat. Kendime ait tek bir an ım olmadı. Bir de şimdi yeni huy edindi baba da dahil benden başka kimseye gitmiyor. Bu fa beni çok ekstra yordu.Her şeye ağlıyor. Mızırdanmadığı, sızlanmadığı tek bir an yok. Hayattan soğudum. Tahammül seviyesi çok yüksek bir insan değilim. Hatta hayat enerjimin de çok yüksek olduğu söylenemez. Ama elimden geldiğince ruh sağlığı yerinde bir çocuk yetiştirmek amacım. Ama bu 2 yaş olayı beni çok etkiledi. Gerçekten hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Ruhum çekildi sanki. Herkes böyle mi yoksa bana mı ağır geldi. Neden böyle davrandığını, böyle durumlarda ne yapılması gerektiğini teorik anlamda bilsem de pratikte krizi yönetme konusunda yetersiz hissediyorum. Sizler ne durumdasınız 2 yaş anneleri. Ben mi böyle dayanıksız ve güçsüzüm?