Kızlar bebegim 7 aylık olmak üzere ve çok hareketli bir bebek. Tek bakıyorum. Eşim haftanın 1 günü izinli diğer günler 12 saat çalıştığı da oluyor. Evdeyken elinden geleni yapıyor. Doğduğundan beri en zorlandığımız konu uyku oldu. Tecrübesiz olduğumuz için derdini anlamakta hep zorlandık. Ilk hafta yogun bakımda kaldı onun sıkıntısıdır dedik 3 aylıkken gaz sancıları olduğunu anladık karnı şişmiş biz kilo aldığını zannediyorduk. Uyku problemli ondanmış gaz damlası kullanmaya başladık. Gaz problemini 4 aylıkken atlattık o arada uykusu biraz olsun düzene girmişti sonrasında geç olmadan sünnet yaptıralım dedik. Hoop tekrardan düzenimiz bozuldu. Sonra sünnet sıkıntısı bitmek üzereyken karmanın 2. Dozu üzerine çok ağır üst solunum yolunu enfekte eden bir virüs kaptık. Acildeki doktor ‘bu aralar adenovirüs salgını var ondan olmuşsunuz’ dedi. Bir başka doktor coronavirusun bir türevi testte negatif çıkıyor dedi. Her ne virüsü ise benim iflahımı kesti 2 hafta çok kötüydüm sesim tamamen gitti geceleri nefes alamayacak durumlara geldim ve sürekli kuru öksürük. Tabi bu sırada bebegimde de öksürük ve göz akıntısı vardı. Yani ben boyleysem kim bilir onun ne ağrısı sancısı vardır diyerekten elimden gelen tek seyi yaparak sürekli emzirdim. Tabii bu sırada neredeyse sıfır uyku ile iki hafta gecirdik. Düzenimiz hiç kalmadı. Ben dinlenemedigim için tamamen iyilesemedim. Bu esnada dogru duzgun yemek bile yapamadım tabi hepten bitap düştüm. Kayinvalidem ah yavrum sana yardıma geleyim dediğinde aslında en zorunu atlatmıştık. Geldiğinde bebeği ben uyuturum sen dinlen uykun bölünmesin dedikçe benim bebe çıldırdı. O uyutmaya çalıştıkça sanki ben kaçacakmışım gibi bağırarak bana yöneliyordu ve çılgınca meme emiyordu. Işte bütün bu süreçte yoğun bakım, sünnet, hastalık derken ve de tek başıma ve hep yorgun olduğumdan oğluma şifa olsun diye çoğu zamanda yaparkan tek dinlenebildigim eylem olduğundan sürekli emzirdim ve zamanla yatarak emzirmeye dönüştü. Çünkü tek gün içinde uzanabildigim vakit emzirirken oluyordu. O da emerken uyumaya başladı. Bunu bi alışkanlığa hatta bağımlılığa dönüşeceği o an tabii ki aklımın ucundan geçmedi. Şuan elimde nurtopu gibi 7 aylık olmak üzere olan meme bağımlısı ve bana bağımlı bir oğlan var 😅 Meme ağzında uyumak istiyor. Eğer ben yanındaysam uyuyor kalkınca kalkıyor. Dolayısıyla bizimle yatakta yatıyor. Işi kötüleştiren şu oldu, bebeğim artık emekliyor ve 1 kere yataktan düştü. Ben sürekli tedirgin uyuyorum gece de birkac kere yatağın ucuna emeklerken bacağından yakaladım. Bu böyle olmayacak diyerekten uyku eğitimine uğraştım iyice beter hale geldi. 1 haftada hiç bir ilerleme kaydedemedik aşırı büyük tepkiler verdi. En etkili çözüm kontrollü ağlatma yöntemi gibi geldiginden önce o yönde başladım. Hepimizin iyiliği için yapıyorum diyerek ağlamasını göze aldım çünkü yataktan düşmesinden iyidir dedim. Eşim de ilk başta dahil oldu ama sonra ben devralmak zorunda kaldım sakinleştirmek adına. Aralıklı kontrol yöntemi yanında durmak kucağa alıp sakinleştirmek vs hiç biri işe yaramadı bir süre sonra. Her denemede ağlama süresi kısalması gerekirken bizde uzadı ve yüzünü gözünü çizmeye başladı. 1 haftalık denemenin sonunda yine tamamen uykusuz ve bitap düştük. Sürekli esnedigi halde o besiğe girmeyi reddetti ve koyduğumuz anda kafasını sürekli emekler pozisyonda ileri geri yaparak beşiğin demirine vurmaya başladı. Yastıklarla kapladım olmadı olmadı anlayacağınız 1 haftanın sonunda uyku eğitiminin bize göre olmadığını anladım. Gerçekten çok araştırarak da başlamıştım. Kitaptan araştırdım videolar izledim. Doktor tavsiyelerini dinledim ve mantık süzgecimden geçirerek uyguladım ve gerçekten sabrettim. Ama vücudum bu tempoya ancak 1 hafta müsaade edebildi.. 1 hafta sonunda 24 saat içinde sadece 5 saat uyumuş yerde bağırıp ağlayarak emekleyen ne yaparsam sakinlesmeyen bir bebeğim vardı. Ben de bayılmak üzere olduğum için artık yeter diyip yatağa yattık memede nihayet 3 saat kesintisiz bir uyku çektik 😪 1 haftadır güler yüzü gitmişti artık yüzümüze bakmyordu bildiğin trip atıyordu. Bu uyku sonunda bana teşekkür eder gibi gülücükler attı ve eski haline döndü 🙂 uyurken de uyanıkken de sürekli bizimle temas halinde olmak istiyor doğduğundan beri de böyle aslında. Artık şöyle düşünüyorum demek ki benim çocuğum dokunsal ve buna ihtiyacı var ve ona ihtiyacı olanı vereceğim yoksa mutsuz oluyor ve bu en fazla birkaç sene sürecek ne yapalım.. Sonuç olarak son problemimiz şu oldu bizimle yatakta uyumasını kabullendim fakat düşme tehlikesi! Bunu onlemini nasıl alacağımı bilmiyorum, yatak bariyerleri hem inanılmaz pahalı hem de çok sağlam olmadığı kesin çözüm olmadığını anladım. Bu sabah kendimi ‘acaba yatağı söksek yerde mi yatsak 🤔’ diye düşünürken bulunca 😄 akıl akıldan üstündür diyerek sizlere danışmak istedim. Bizim hikayemiz, durumumuz bu şekilde. Uzun oldu ama ayrıntısıyla yazayım ki belki benzer şeyler yaşayıp çözüme kavuşturan vardır bize de ona göre öneri sunarlar, gelecek önerilere önceden denediklerim bilinsin diye de cevap olsun dedim. Önerileriniz nelerdir, sizce bundan sonra ne yapmalıyız 🙄
-