Rumeysayenerkurt sizi çok iyi anlıyorum, birazdan linç tayfa gelir, lütfen kendinizi üzmeyin, bunun için kötü anne değilsiniz, bilinçsiz değilsiniz.
Kötülük yaptığının farkında olup yine de o yola başvurma zorluğunu ne yazık ki ben de biliyorum. Bebeğim 7.5 aylık benim de. Bazen mecbur kaldığım anlar oluyor halen, eskisi kadar değil tabi.. bu girdiyi yazdığım saatten de anlaşılacağı üzere işimi gücümü bu saatte yapıyorum, ütü bulaşık gibi uzun uğraş gerektiren şeyleri gece uykusuna geçtikten sonra yapıyorum. Gündüz gün içinde kahvaltısını hazırlarken yanıma getiriyorum, önüne magnetleri koyduğum oluyor, tahta kaşıkları koyuyorum. Bunlarla ilgilenmediği zaman taburesiyle tezgaha oturtuyorum, bazen mama sandalyesine koyuyorum, izlemeyi seviyor. Yine sıkılırsa kucağıma alıp tek elimle devam ediyorum. Yemek yeme aşamasını hiçbir zaman tv ile bağdaştırmadım, o şarkıların hepsini ben söyleyerek yediriyorum, biraz boğuşuyorum, gıdıklıyorum, ce e yapıyorum, balkona çıkıp etrafa baktırıyorum, sokaktakileri tanıtıyorum, oyuncaklarını veriyorum, çok çabuk sıkıldığı da oluyor, saatlerce oyalandığı da. O günkü ruh haline göre şekilleniyor bu durum. Hareketlendiği için yuvarlanıyor, yuvarlanmadan öncesi ise ben yanına oturup beraber oynuyordum, hayvan seslerini çıkarıyorum, kitaptaki görselleri gösteriyorum, ailem uzakta onlarla görüntülü görüştürüyorum gün içinde. İkinci uykuyu yapıyor, o arada ne yapabilirsem fiş takılmış gibi koşturuyorum. Günün ilk yarısı iyi geçiyor aslında, akşama doğru yemek hazırlığı başladığında elimi hızlı tutmazsam tv ye başvurduğum oluyor ne yazık ki, tv iyi bir şey değil doğru, kontrollü kullanım çok önemli, tv otizm yapmaz, varolan otizmi tetikler veya gelişimsel olarak geriden gelmeye sebebiyet verir. Tvyi övmüyorum kesinlikle, az önce akşam yemeğinden bahsettiğim gibi ya yanıma alıp yapıyorum yemeği durmuyorsa şarkıyı telefonumdan açıp (ekranı görmüyor) ben de eşlik ediyorum ve kriz haline gelirse mecburen tvye dönüyorum.. sizi bu noktada çok ama çok iyi anlıyorum. Azaltmak sizin elinizde, bol bol sohbet edin, benim evimde asansör yok. Bebek arabasını ve bebeği kucaklayarak bazen kendimi sokağa atıyorum, saçma sapan sokak aralarında onunla konuşarak gezdiğim oluyor, gurbetçi anneler beni iyi anlar çünkü kapısını çalacağım kimsem yok. Hiç izletmemeyi isterdim ama şartlar bazen bunu gerektirebiliyor. Kontrollü olun ve zamanla azaltarak bitirin. Mükemmel bir annesiniz, kuzunuza ve size kucak dolusu sevgiler..