ebraradnn hamileyken Almanya’da yaşıyordum Türkiye’den yeni göçmüştüm. Bol bol parklara gidip ebeveyn çocuk ilişkisini hareketlerini gözlemlerdim. Hakkaten bizden çok farklılar çocuk kaydırağın en tepesine tırmanıyor baş aşağı sarkıyor anne normalmiş gibi arkadaşıyla konuşuyor, mağazalarda bebekler yerde emekliyor ne bulsa ağzına sokuyor kışın soğuğunda çorapsız sümükler ağzına giriyor falan ilk dönemler evhamlı bi anneydim ama onlara baktıkça öyle gevşedim ki Türkiye’ye gittim 6 aylıkken herkes bana dünyanın en kötü annesiymişim gibi davrandı. Hava 25 derece tek body çorapsız duruyor diye linç yedim, markasına güvendiğim kavanoz mamalardan aldım yanıma çünkü Türkiye’de kullanılan zirai ilaçları ve meyve sebzelerden nasıl zor arındırıldığını iyi biliyorum uğraşmak istemedim o sıkışıklıkta aman yarebbim yerden yere vuruldum. Kızım çok sağlıklı, gelişimi hep iyiydi 6 aylıkken emeklemiyor diye psikolojimi bozdular paranoya hikayeler yaza yaza döndüm geriye. Bunu yapanlar annem, ablam, komşum, en samimi arkadaşım, tanıdığım, akrabam yani hepsi anne evlat yetiştirmiş kafalar. İstiyorlar ki onlara bebek bakımında bağımlı olayım her şeyi onlara sorayım dedikleri olsun bilmem ne. Kafa yapısında sıkıntı var birileri çocuğun olsun olmasın sana bağımlı olsun bu çok tatmin edici Türk kadını için böyle düşünüyorum kocalarımıza bile bebek gibi bakıp afedersin kendi bokunu temizleyemeyecek hale getiriyoruz. Annelikle alakası yok bunun ama neyle var tam çözemedim