Merhaba. Vicdan azabı çekiyorum ve paylaşmak istedim. Ben bebeğime 7.ayına kadar destekli baktım (annelerle). Şimdi evde ikimiz varız eşim işinden dolayı 2 günde 1 akşam saat ⅚ arası geliyor yani o günde baş başayız diyebilirim. Oğlum sürekli kucak istiyor hiç kendi başına oynayan birisi değil. Tuvalete bile gidemiyorum arkamdan çığlık çığlığa ağlıyor. Bu yüzden yemeklerini pek fazla yapamıyorum sürekli öğün atlıyor. Kucağımda kanguru ile denedim sıkılıyor kendini atıyor. Kendime de çok iyi bakamadığım için sütüm azaldı. Mama içmek istemiyor 3.yü deniyorum ama hayır. Çok hareketli ve diş çıkarma döneminde olduğu için de zayıflıyor. Yani evet hemşireyim bazı şeyleri çok iyi biliyorum ama aynı zamanda anneyim. Ne olursa olsun tecrübesizim ve ona iyi bakamadığım için çok vicdan azabı çekiyorum. Böyle bir durumu olan var mı? Nasıl yetişiyorsunuz?